Varanasi, waarmee India je zintuigen meer dan prikkelt

Varanasi… Lange tijd de spirituele hoofdstad van India geweest en een plaats waar de tegenstellingen je tegemoet komen. Magisch en angstaanjagend. Licht, heet en donker, kil. Kabaal en stilte. Alle tegenstrijdigheden die je in India tegenkomt en ervaart lijken zich in Varanasi te manifesteren in een overweldigend tafereel en je kunt niets anders doen dan het over je heen laten komen.Het hostel waar ik met mijn reismaatje verblijf is een echt backpackershostel. Het grote aantal aanwezige toeristen maakt dat er verbinding ontstaat vanwege het gemeenschappelijke gevoel van verwondering dat je overvalt als je in Varanasi verblijft. Iedere middag en avond is er een ‘chai momentje’. Chai is een typisch Indiase thee met melk en specerijen waar de lokale bevolking zich op ieder moment van de dag aan tegoed doet.

Dezelfde avond op de dag van aankomst boeken we met een groepje een tour bij een lokale gids. Een vrij indrukwekkende tour. Varanasi staat bekend om de heilige rivier de Ganges die door de stad heen loopt. Bij de Ganges vinden al duizenden jaren lang dag en nacht talloze crematies plaats. De gids neemt ons via de donkere steegjes mee naar een hoog gebouw waar we vanaf het dak op de ghat, de plek waar de crematies plaatsvinden, neer kunnen kijken.

india1

Binnen de Hindoe cultuur is het gebruikelijk dat het lichaam na overlijden gecremeerd wordt. De ziel vindt verlossing van het lichaam en gaat verder op zijn reis. Door middel van de crematie wordt het lichaam terug gegeven aan de natuur. Hier horen volgens de cultuur allerlei rituelen en gebruiken bij. Zo ligt het lichaam met de voeten richting de rivier en word je geacht niet te huilen. Om deze reden zijn vrouwen niet toegestaan op de ghat, want die emotionele wezens zouden zichzelf niet kunnen bedwingen. Het lichaam wordt gebalsemd, in witte doeken gewikkeld en het hangt af van de kaste waar je bij hoort op welke plek op de ghat je gecremeerd wordt.

Mijn doel op deze reis was zoveel mogelijk ‘zonder oordeel zijn’ maar weet je, dit is iets wat me niet ongeroerd laat. Ik vind dus ter plekke dat ik er best bij stil mag staan wat het met me doet. Aan de ene kant vind ik het maar een luguber idee dat er een paar meter bij me vandaan dode lichamen in de hens worden gestoken zonder enkele emotie. Het feit dat vrouwen niet worden toegelaten op de ghat omdat ze te emotioneel zouden zijn vind ik generaliserend en je reinste discriminatie. Dan is er nog het feit dat er met hygiëne geen enkele rekening wordt gehouden en dat maakt het geheel volgens mijn begrippen toch ergens ook onsmakelijk.

Toch is er ook een andere kant van me die aangesproken wordt. Ergens vind ik het iets heel moois en relativeert het voor mij de dood. Het lichaam is maar een omhulsel dus verbranden en terug geven aan de natuur klinkt zelfs mooi. Waarom verdrietig zijn om iets dat je niet kunt tegenhouden? En het idee dat de ziel weer door gaat naar een volgend leven staat me ook wel aan, een troost dat het leven niet geheel eindig is. Daarnaast is er hier zo geen taboe op het verbranden van het lichaam dat het ook wel weer iets normaals en simpels heeft.

Onze gids brengt ons tijdens het staren naar de verbrandingsrituelen beneden weer even terug naar de realiteit in India. Hij wordt vijandig en er komt ineens een fles drank en drugs tevoorschijn uit het niets. Mijn ervaring is dat je in India altijd op je hoede moet zijn dus we besluiten met elkaar dat de tour hier eindigt en we keren terug naar ons hostel om alle indrukken op ons in te laten werken.

De volgende dag verkennen we Varanasi bij daglicht. We struinen wat rond en verbazen ons weer over de drukte die er heerst. Na in totaal twee weken in India te zijn begin ik te concluderen dat alles hier schreeuwerig is. De kleuren, de herrie, het verkeer en het afval. Het is veel van alles.

india2

We genieten van de markt maar omdat de voedselvergiftigingen en indrukken nogal vermoeiend maken gaan we ’s middags even terug naar het hostel om onze rust te pakken. We zien dat dit is hoe toeristen hier voornamelijk reizen. Je gaat even wandelen of een tour doen en komt terug naar het hostel. Iedereen blijft elkaar of de rust toch opzoeken om even te ontvluchten aan de drukte van buiten.

Aan het einde van de middag gaan we weer op pad met een groepje. We beginnen met een wandeling naar de Ganges en we krijgen van een gids een hoop uitleg. Met de wetenschap dat een aantal groepen lichamen niet wordt verbrand maar in de Ganges met een steen om hun nek wordt gegooid stappen we in een bootje. Categorieën die hiertoe behoren zijn o.a. zwangere vrouwen, heilige mannen en mensen die gestorven zijn aan lepra. De lokale bevolking zweert erbij dat de Ganges reinigt en gezond is en men neemt dan ook graag een bad in de Ganges. Los van de lichamen wordt ook de as van de verbrande lichamen in de Ganges gegooid. Het bewijst maar weer hoe de kracht van geloof werkt.

india3 india4

We varen met het bootje richting de grote ghat waar we gisteravond nog op keken van bovenaf. Rond zonsondergang aanschouwen we het geheel maar nu van een andere kant. Eenmaal dichtbij mogen we geen foto’s meer maken uit respect voor de families. Ik heb de crematies in Kathmandu (Nepal) al een keer aanschouwen maar nu op deze grote schaal ben ik wederom en misschien nog wel sterker geïntrigeerd door dit fenomeen. Hoe is het toch mogelijk dat bepaalde landsgrenzen niet alleen verschillen in taal en huidskleur aangeven maar ook zulke grote verschillen in cultuur herbergen?

We varen terug en bekijken vanaf het bootje het ritueel dat elke dag om 18:00 plaatsvindt aan wal. Mannen met wierook en kaarsjes voeren rituelen uit dat gepaard gaat met veel muziek en heel veel mensen die komen kijken. We ontsteken op de boot allemaal een kaarsje dat we in een bakje de Ganges op sturen. Even voorzichtig, want ik heb zo mijn grenzen en na alles wat ik hier heb geleerd heb ik niet de ambitie het water in de Ganges aan te raken. Maar het bakje drijft weg en zoekt zijn weg naar wie weet waar?

india5 Varanassi | simoneskitchen.nl

Voor mij een moment om even stil te staan bij de mensen die in deze rivier hun laatste rustplaats hebben gevonden. De muziek is vrolijk en alle kleuren maken het geheel een schilderachtig tafereel.
India, wat zijn je contrasten groot en je kleuren rijk. Wat ben je een land dat zich lijkt te overschreeuwen maar waar de vrouwenstem helaas nog maar fluisterend hoorbaar is. Wat ben ik blij en trots dat ik je bereisd heb en wat zit deze ervaring in mijn hart.

Ontvang gratis het eerste hoofdstuk van Heerlijke Chaos!

Als je je inschrijft voor de emaillijst ontvang je - behalve de regelmatige nieuwsbrief - gratis alle 12 recepten en foto's uit het eerste hoofdstuk (Slow) van mijn boek Heerlijke Chaos!

We sturen geen spam. Uitschrijven kan op elk moment Powered by ConvertKit
Nienke Drenkelford

Nienke Drenkelford

"Ik wil anderen inspireren" zei Nienke een poos geleden tegen zichzelf. Een passie voor het leven en de behoefte dit ten volste te beleven om vervolgens haar ervaringen te delen, dat is haar doel. Be inspired!

2 comments

  1. Piep
    Wat een schitterend verhaal
    Bedankt om te mogen meereizen
    Knug

  2. Nienke

    Dankjewel voor je lieve reactie. Tot een volgende reis!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *