Simone's Kitchen

De weg van Ketambe naar Takengon

20141024-861

Ik had al dagen zitten staren naar dat ene regeltje in de reis omschrijving. De weg die we zouden moeten nemen van Ketambe naar Takengon was niet een ‘weg voor doetjes’. De minibus zou moeten manoeuvreren langs afgronden en afgebrokkelde wegen. Het was nog niet eens zeker of de weg überhaupt begaanbaar was. Al dagenlang zat Theo met de agenten in Medan en de gidsen in Banda Aceh aan de telefoon voor informatie over de situatie ter plekke. En uiteindelijk kregen we groen licht een dag voor vertrek.

Dit was een dorp

Dit was een dorp

Om heel eerlijk te zijn had ik het niet erg gevonden om de andere route te nemen. Het klonk veiliger plus het betekende dat we zomaar een extra nacht aan het strand zouden zijn, maar goed dat gebeurde dus niet… We stonden dus voor dag en dauw op de volgende dag om ons voor te bereiden om het slechtste stuk dat na een uur of drie rijden zou komen. Maar we waren nog geen 15 minuten onderweg of we stonden stil. Onze chauffeur – niet het beste in Engels – zei iets over de rivier en auto’s die vast zaten en we zagen inderdaad water uit alle richtingen komen over de weg maar het was pas toen we uit de auto stapten dat we zagen wat de situatie was.

Door de illegale houtkap die hier helaas veel gebeurd was de helft van het dorp weggespoeld doordat de rivier vanaf de berg ineens alle bomen had meegenomen en een landslide veroorzaakte. Het was een totale chaos. De weg was volledig verdwenen, de huizen waren weggespoeld, de brug begon langzaam in te zakken en waar de weg ooit was liep nu een rivier. Een modderrivier. Een aantal auto’s hadden geprobeerd om erlangs te komen en waren hopeloos blijven vast steken in de modder. In het videootje hierboven kun je een beetje zien hoe snel het water ook nog stroomde.

Het was ook niet echt te zien hoe je het beste kon rijden want door de modder was enig zicht op gaten in de weg volledig verdwenen. Er was een truck die echter dapper genoeg was om het te wagen en die kwam erdoor dus vervolgens gingen onze busjes er ook doorheen. De truc was om vooral veel gas te geven en al slippend door de blub heen te crossen. Beide busjes kwamen veilig aan de andere kant op de weg terecht.

20141024-846

Wij trokken schoenen uit en waden door het water heen. De auto die na onze busjes kwam was niet zo gelukkig want die blijf midden in steken. Resultaat; alle auto’s na ons stonden ook muurvast. We hadden dus mazzel!

En dit ‘kleine’ probleem was niet eens gemeld. Ik begon me nu toch wel zorgen te maken over die enorme landslide waar we zoveel over hadden gehoord en die eigenlijk zo ongeveer alles op de berg had meegesleept. Achteraf bleek dat het minst erge stuk te zijn omdat het al zes weken daarvoor was gebeurd en er in de tussentijd al hard aan de weg was gewerkt. Je kon er dus zonder al teveel problemen langs komen. Maar het zag er wel slecht uit. Dat moet echt een enorme ravage zijn geweest zes weken geleden.

20141024-879

De hele weg was trouwens niet de beste. Weghelften die simpelweg waren verdwenen in de afgrond, stukken boom en rotsblokken die naar beneden waren gekomen… En qua verkeer was er ook niet veel. Altijd wel een teken aan de wand! Maar goed, we zijn veilig aangekomen in Takengon!

20141024-883

Delen is fijn!

4 comments

  1. Avatar

    Wauw dat ziet er echt moeilijk uit om op te rijden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Schrijf je in voor nieuwe posts via email

Schrijf je in en ontvang het eerste hoofdstuk uit Heerlijke Chaos