Het is zomer in Chili! De thermometer geeft bijna dagelijks temperaturen boven de 30 graden aan. Nou vind ik een beetje zon op mijn huid heerlijk hoor, maar het allergrootste voordeel van de zomer is toch wel de enorm ruime keuze aan verse groente en fruit.

Ik vertelde vorige keer over mijn bezoekjes aan La Vega Central. Ik vind naar de markt gaan altijd een feestje, maar in de zomer is er zoveel meer dan de markt. Overal in het land schieten de fruitstalletjes als blauwe bessen uit de grond.

Dit weekend trokken we erop uit. Naar de kust. Even ontsnappen aan de stadse drukte in het gezellige surfdorp Pichilemu.

img_2599

img_2584

fullsizerender

 

OK, ik heb geen surfplank aangeraakt, maar wel:

  • 2 bereidingen van een nieuwe schelp gegeten (1 x rauw, met een drupje citroen en 1 x van de barbecue)
  • 4 keer gebarbecued in 2 dagen
  • 2 flessen licht gekoelde Montes Alpha Pinot Noir gedronken bij een visje van de barbecue (nee, niet in mijn eentje)
  • 1 voedselvergiftiging gemist (mijn lieve man en vriendin waren wel de dupe)
  • 4 uur doorgebracht in de zelfgemaakte hot-tub
  • 5 liter heerlijke biologische olijfolie gekocht voor ongeveer een tientje
  • 2 kilo verrukkelijke aardbeien gekocht voor 2,50 euro
  • kilo lokaal zeezout gekocht voor 1,50 euro (als erop gesurft is, moet het wel lekker zijn)
  • 500 gram aller zoetste blauwe bessen gekocht voor 3 euro (dezelfde Chileense bessen kosten de Nederlandse supermarkt 3x zoveel)

img_2587

img_2592

Ok, terug naar mijn verhaal. Het gaat er natuurlijk niet (alleen) om hoe lekker mijn weekend was. We hadden het over fruit. Chili produceert en exporteert heel veel fruit. Als voorbeeld neem ik even de ‘arandano’ oftewel de blauwe bes. De meeste blauwe bessen die je in de Nederlandse supermarkten aantreft, komen uit Chili. Chili exporteert van november tot en met maart wekelijks tussen 4.000 en 10.000 ton blauwe bessen. Ongelooflijk!

Naast blauwe bessen is Chili, net als Nederland, een enorm aardbeienland. De aardbeien zijn hier iets minder delicaat en zacht dan in Nederland en veel groter. Gelukkig zijn ze – net als het Nederlandse zomerkoninkje – mierzoet. Yum yum.

 

img_2617

Bessen, aardbeien (oh ja, en zout dus), allemaal lekker, maar niet nieuw. Wat wel nieuw is voor mij is de cherimoya. Die kende ik nog niet, dus daarover meer.

Cherimoya is een grote groene vrucht (net iets kleiner dan een meloen en groter dan een mango) met een donzige schil en wit vruchtvlees. Cherimoya groeit in warme (> 30 graden) en hoge (1.000 – 2.000 meter) gebieden, zoals het rondom het Andes gebergte in het midden van Zuid-Amerika. En dus ook in Chili.

img_2619

Cherimoya behoort volgens wikipedia tot de groep van tropische roomappels en in die omschrijving kan ik me helemaal vinden. Ik moest namelijk een beetje wennen aan de textuur van cherimoya. Het vruchtvlees is een beetje weeïg, zoals bij een te rijpe mango of lychee. De smaak is echter zoet en heerlijk. En, ondanks de zoete smaak, bevat de vrucht weinig calorieën, veel vitaminen en veel vezels. Heel gezond dus. Er wordt zelfs beweerd dat het vruchtvlees geneeskrachtige eigenschappen heeft…

Dit weekend leerde ik hoe Chilenen de vrucht eten, namelijk met een beetje vers sinaasappelsap. Je schilt (of pelt eigenlijk) de vrucht, peutert de pitjes eruit. Je kunt de pitten ook laten zitten en uitspugen, zoals wij in Nederland met kersen of watermeloen doen. Gegarandeerd feest voor de kleinsten. Vervolgens knijp je een sinaasappel uit bij het vruchtvlees.

Ik voeg daar – als Nederlandse zuivelfreak – soms een flinke schep griekse yoghurt of hangop aan toe. Lekker!

Ook is cherimoya uitstekend te verwerken in smoothies. Een recept voor een smoothie met cherimoya vind je hier op mijn blog. En natuurlijk niet alleen smoothies met cherimoya, maar ook enkele andere persoonlijke favorieten.