Simone's Kitchen

Brainfart #5: Is dit dan een midlife crisis?

Is dit een midlife crisis?

Het overkomt me de laatste tijd regelmatig. Zo’n gevoel van ‘is dit het dan?’ Wat moet ik met de rest van mijn leven doen eigenlijk? Wil ik blijven doen wat ik nu doe of zit daar een houdbaarheidsdatum op? Het lijkt een oneindige stroom van toch wel min of meer negatieve gedachten. Even voor diegenen die het nog niet weten: ik ben van beroep foodfotograaf en verdien over het algemeen mijn brood met het fotograferen van kookboeken, heel veel kookboeken en zo nu dan een commerciële opdracht voor een food gerelateerd merk. Ik doe dit nu een jaar of 7. Zelfstandig fotograaf ben ik inmiddels alweer 12 jaar maar de laatste 7 jaar alleen nog maar food.

Leuk?

Standaard als ik aan iemand vertel wat ik doe krijg je de opmerking “O wat geweldig leuk!’ Eigenlijk een beetje zoals vroeger. Ik werkte toen bij Nike als operations manager en zodra mensen hoorden waar ik werkte werd er uitgeroepen ‘O wat leuk!’ en enige interesse in wat ik daar dan deed was niet belangrijk. Ik werkte tenslotte bij Nike. En Nike is leuk. Of ik misschien wel op de postkamer werkte daar vroeg niemand naar en dat liet ik dan ook altijd maar zo. Die reactie is nu niet anders. Want wat ik doe ik “leuk”. En dus heb ik een leuk leven. En is alles wat ik doe “leuk”. Maar de laatste tijd bekruipt mij het gevoel dat ik het zelf niet meer zo leuk vind.

Of laat ik het anders zeggen: ik realiseer me dat er wellicht een houdbaarheidsdatum zit aan die enorme hoos aan kookboeken. Er moet ergens een punt komen dat de markt compleet verzadigd is. Persoonlijk denk ik dat dat punt al bereikt is en zo niet, dan toch heel erg binnenkort. Als we een shoot hebben is het bijna altijd gezellig, leuk en zijn we in meer of mindere mate tevreden met het eindresultaat. Maar net als met elke baan treedt er op gegeven moment iets van sleur op. Dat is logisch en ook niet meteen dramatisch. Al wordt er natuurlijk wel verwacht dat je ten alle tijde creatief blijft.

Maar goed met het idee dat er een eind komt aan de kookboekenhype is het ook de hoogste tijd om na te denken over ‘wat nu?’ En shit dat is echt lastig! Ik volg op het moment opleidingen. Ben net afgestudeerd als natuurvoedingsadviseur en ga in februari beginnen met de opleiding voor trainer hormoonfactor. Want voeding (en wat het voor je doet) vind ik mateloos interessant. Schrijven, recepten bedenken, maken en fotograferen is daarnaast iets wat ik ook heel leuk vind. Reizen en schrijven over reizen, óók. Maar hoe maak je van al die losse componenten iets van een ‘carrière’ of in ieder geval een inkomen? Dat is best een project om over na te denken. En al dat nadenken maakt me ook weer onrustig.

Reizen

Ik zou graag meer willen reizen (maar wie niet??) en dit kleine reisblogje wat verder uit willen bouwen. Simone’s Kitchen (mijn foodblog) is groot en nog steeds groeiende, maar ook daar denk ik dan: Hoe lang nog? Een gedeelte van mijn inkomen komt zowel direct als indirect via Simone’s Kitchen binnen. Dat is een van de redenen dat ik dit stuk hier plaats en niet daar. Hahaha… We willen natuurlijk niet dat al mijn klanten ineens een kijkje in dat brein van mij krijgen. (en als dat wel gebeurt is het ook ok…)

Midlife crisis

Zit ik dan nu officieel in een midlife crisis? En hoe definieer je zoiets eigenlijk? Even voor de goede orde: ik geloof niet zo in midlife crisis-dingen. Je moet er zelf wat van maken toch? Maar wat, dat is nu de grote vraag. Ga ik me meer storten op het online ondernemen? (in de vorm van online workshops, online coaching, ebooks schrijven, content maken en dergelijke) Of gooi ik alles overhoop, verkoop de hele boel en ga op wereldreis? Nou ja, dat laatste is niet eens mogelijk dus never mind, maar je krijgt vast het idee wel.

Handicap

Want dat is ook iets dat me best wel dwars zit. Door dat ene stomme ongeluk in Noorwegen (hondenslee, frontale botsing met een Noorse reuzeneik, gebroken linkerenkel en verbrijzelde rechterenkel) ben ik beperkt in wat ik wel en niet kan doen. Ik láát me niet beperken maar in de praktijk moet ik er wel rekening mee houden dat ik niet door de jungle kan hiken, geen berg op kan klimmen en niet vier uur achter elkaar kan wandelen. Ja dat kan wel, maar dan moet ik daarna gedwongen twee dagen met de benen omhoog. Ik heb me voorgenomen om in 2018 uit te vinden hoe ver ik het nog zelf kan verbeteren. Even aangenomen dat de heren doktoren eigenlijk hadden verwacht dat mijn bot af zou sterven (95% kans!) en ik nu dus een soort medisch wonder ben. Dus ben ik al heel ver gekomen. Maar ik denk dat het nog beter kan. Zelfs na ruim twee jaar. De grootste verbetering kwam na anderhalf jaar. Had ik ook niet verwacht. Dus ik denk dat er nog wel meer uit te halen valt. Doel nummer 1; voeding op orde krijgen. Doel nummer 2; spieren sterker maken en afvallen. Hoe minder gewicht er op die enkels rust, des te beter ze functioneren. De botjes die kapot zijn krijg ik niet meer heel natuurlijk maar ik kan wel door voeding, beweging en levensstijl  het beste eruit halen dat er in zit. En zorgen dat ik niet over tien jaar in een rolstoel zit. Want dat risico is er nog steeds.

Food for thought

Genoeg om over na te denken de komende tijd. Eind 2017 was het zo druk dat er simpelweg geen tijd was om over ook maar iets na te denken. Nu is het wat rustiger en hoewel ook dat voor onrust zorgt (want geen inkomen) geeft het ook wel de tijd om nu eens goed na te denken over de “toekomst”. (eigenlijk een heel vaag begrip als je erover nadenkt…) Affijn, een van de plannen is in ieder geval om zeker door te gaan met Paper Travels. En het op iets regelmatigere basis te doen dan vorig jaar. Dus to be continued! En op naar brainfart #6… 🙂

Delen is fijn!

Simone van den Berg

Simone van den Berg

Foodfotograaf | Food- en travelblogger | Receptontwikkelaar | Natuurvoedingsadviseur | Trainer Hormoonfactor Houdt van gezond en vooral lekker eten en probeert daar een goede balans in te vinden. Woont samen met Tom (aka de dude) en hun twee katten Buffy en Humphrey in het midden van het land.

3 comments

  1. Avatar

    Deze gedachten zijn denk ik heel normaal hoor. Ten minste ik denk hier altijd wel over na. Maar dat komt denk ik grotendeels ook door ons lijf. Ik kan ook heel veel niet meer. Ik kan al sinds 2005 geen fulltime baan meer aan door alle reuma perikelen. Als het bloggen/online content creëeren stopt weet ik ook echt niet wat ik moet doen. Aan de andere kant: wij zijn doorzetters, ondernemers en creatievelingen. Het komt vast goed. Plan de campagne bespreken over 3 weken 😉

    • Simone van den Berg

      Nee dat is wel een dingetje he.. 🙂 Goed plan om er binnenkort eens flink over te brainstormen. Hebben we dan alle tijd voor denk ik zo! (in ieder geval onderweg al zo een uurtje gok ik…) En denk ook wel dat het goed komt maar het is gewoon af en toe helemaal niet ‘leuk’

  2. Pingback: Bloemkoolrijst met boerenkool en knapperige croutons | Simone's Kitchen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Subscribe

Schrijf je in voor nieuwe posts via email

Schrijf je in en ontvang een 7 dagen paleo maaltijdplan!