Het leven van een blogger is eigenlijk best een beetje raar soms. Je begint ooit een blog, leuk om receptjes te delen met je vrienden en familie en ineens komen er zomaar vreemde mensen op je site kijken. En krijg je ‘volgers’ en voor je er erg in hebt zijn er duizenden mensen die op je blog langs komen per week of per dag zelfs. Het bloggen zelf doe je nog steeds omdat je het vooral leuk vindt. Je maakt nieuwe recepten, fotografeert die zo mooi mogelijk en daar schrijf je dan weer een stukje over. Of je ontdekt nieuwe producten die je wilt delen met de rest van de wereld.

Foto uit het boek 'Food2Run'

Foto uit het boek ‘Food2Run’

Maar het vreemde van een “persoonlijk” blog is dat je lezers op een gegeven moment een mening hebben over wat jij zou moeten schrijven. Je wordt als het ware een beetje publiek bezit. En ook dat is prima. Je krijgt comments en die lees je allemaal met veel plezier. Maar vroeg of laat krijg je een negatieve comment. Iemand die vindt dat je te commercieel bent, die je recept ‘ruk’ vindt of gewoon iemand die last heeft van enige vorm van afgunst. En ook dat hoort erbij. Ook al kan ik soms echt wakker liggen van een nare opmerking van iemand. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

En dan heb je daar die ellendige statistieken… Want ben je in het begin al blij als oom Kees en tante Sofietje langskomen, uiteindelijk wil je meer. Méér bezoekers, meer pageviews, meer hits. Want dat geeft voldoening, een soort van bevestiging dat wat je doet, ook echt leuk wordt gevonden door andere mensen. De ellende met bezoekers aantallen is natuurlijk dat die fluctueren. Soms heb je er wat meer, soms heb je er wat minder. Waar dat aan ligt is – voor mij – geen touw aan vast te knopen. Dus probeer ik dat los te laten en gewoon nog steeds te doen wat ik leuk vind.

Is het glas nou half vol of half leeg....

Is het glas nou half vol of half leeg….

In de media kom je verhalen tegen over medebloggers die in razend tempo populair geworden zijn. Die binnen twee jaar 100.000 (unieke) bezoekers per maand hebben opgebouwd. Die hun baan aan de wilgen hebben gehangen en full time voor het bloggen gaan. En dat is super, want je gunt het je collega bloggers, maar stiekem steekt het ook wel eens een beetje. Waarom hebben zij zoveel volgers en ik niet? (*lees op jammerende toon*)

Dus ook dat probeer je los te laten, want afgunst op de buren, daar is nog niemand beter van geworden. 🙂 Maar soms, heel soms, slaat dan die twijfel toe.. Schrijf je een stukje of maak je een recept en vraag je je af of er überhaupt nog wel iemand op zit te wachten. De maand mei is – statistiek technisch – geen hele goede maand hier op Simone’s Kitchen. Dat is best verklaarbaar omdat we druk zijn geweest met van alles behalve bloggen en veel van de ‘nieuwe’ content die hier langs kwam deze maand is ‘oude content’ die over is gekomen van Paper Travels. Dus minder nieuwe recepten.

Dus daar maak je je niet druk om, want dat hoort erbij toch? Totdat je dan ineens een verhaal leest over weer een andere collega blogger die in de maand mei statistieken door het plafond zien gaan en opnieuw heb je dan weer die twijfel. Wat doe ik verkeerd?

En dan is er altijd weer dat stemmetje in mijn hoofd die roept ‘Je blogt toch omdat je het leuk vindt? Wat loop je dan te miepen over statistieken!’ en dat andere stemmetje die dan roept ‘Jaaaa maar als niemand het meer leest wat is dan nog het nut he?’ Niemand in dit verhaal is een uitermate flexibel begrip overigens… Hahaha..

Het is ook vast een herkenbaar fenomeen onder alle bloggers. Hebben we als terugkerend element stress omdat dingen niet gaan zoals je wilt dat ze gaan. Omdat bezoekers grillig zijn en komen en gaan. Omdat je vanuit de basis nog steeds schrijft over dat wat jij leuk vindt en dat niet altijd één op één aansluit bij wat je bezoekers leuk vinden.

En ik ben dan zo’n muts die er dan een stukje over schrijft. Want dat lucht op. Alsof het opschrijven ervoor zorgt dat het ok is. Dat het nu eenmaal zo gaat en dat dat goed is. Want bloggen: dat is en dat blijft iets heel leuks. Een bizar fenomeen soms ook, maar wel een hele leuke.

Nou dat zijn wel weer genoeg overpeinzingen op de zaterdagmiddag. Ga ik nu weer lekker een paar nieuwe recepten voor jullie maken. Goed?

 

Delen is fijn!